شگفت‌زده شدم. آخرش که دیوانه‌کننده بود... انگار تهِ اون چاهه یه جای فرازمانیه. جیکوب هم که خداست. خوبه که توی نقطه‌عطف سریال نشونش دادن نه اون آخرا. شخصیت مبهوت‌کننده و ستایش‌برانگیزی داشت. و کی می‌تونه منتظر بمونه؟

جیزز! آخرش که خیره‌کننده بود. در کل هم قسمت خیلی عالی‌ایه. فکر می‌کنم آخرش به فاز اراده‌ی آزاد و اینا مربوط میشه. جان لابد می‌خواد مردم رو از زیر یوغ جیکوب بیاره بیرون. با هم ببینیم.

عالیه... فارادی‌محوره و ماجراهای بعد از پیاده‌شدن از زیردریایی رو نشون میده به اضافه‌ی قبل از اون که ویدمور استخدامش می‌کنه و...

با محوریت مایلز. اپیزود بدی نیست. ولی زیاد نکته ایجاد نمی‌کنه. فقط فکر کنم اون قضیه‌ی حضور یک نفر با دو سن مختلف در یک زمان نادرست بود. اینجا مایلز بچگی‌های خودش رو می‌بینه...

شاهکار مطلق. تماماً مربوط به بنجامینه. تهش بود... واقعاً میگم. تهش بود. فقط اون آخرش اساسی حالم گرفته شد. همون دستوری که الکس به بن داد. و فکر کنم الکس تنها کسیه که بن ممکنه بهش گوش کنه. اون قسمت‌ها ویدمورش هم شاهکار بود. وقتی داشت سوار زیردریایی می‌شد و...

یه چیزای کمی در مورد نیروهای ماوراءالطبیعه‌ی جزیره می‌فهمیم. ریچارد بنِ زخمی رو می‌بره توی معبد و به سایر و کیت میگه بن دیگه معصوم و اینا نخواهد بود و همیشه هم یکی از دیگران باقی می‌مونه.

چندتا قسمت دیدنی داشت این اپیزود. یکی دیالوگ اول بن و سعید بعد از تموم‌شدن کار سعید. واقعاً مستأصل‌بودن سعید رو می‌شد درک کرد و البته خونسردی کثافت بن! یکی دیگه دیالوگ دوم این‌ها توی دومینیکن. و آخری هم همین آخر اپیزود که سعید زد بن رو ناکار کرد. دلم می‌خواد ببینم چی میشه این قضیه.

اولش من یه مقدار چت کردم. نشون داد که هواپیما فرود اضطراری و فلان کرد و بعد نوشت سی‌سال قبل، و زد تو خط جک و کیت و هرلی که سایر رو می‌بینن. خب حالا بگو اون‌یکی جزیره تو زمان ۱۹۷۷ نیست و از این حرفا. وقتی میگه سی‌سال قبل منظورش نسبت به چه مبدأ و ایناییه؟ این از این.
بن تو این قسمت کم بود اما عالی بود. بدون هیچ حرف و حدیثی راه افتاد سمت جنگل و... شاهکاره اصلاً. بابای جک هم توی این اپیزود جای بحث داشت. مرموز و عجیب بود. یه چیزای دیگه‌ای هم به ذهنم اومده بود که یادم نمیاد الآن. هر سه اپیزود اخیر رو توی شرایط خواب‌آلودگی دیدم و خیلی کار بدی کردم...

آهان یه چیز خیلی فلسفی و باحال. [فارادی کجاست؟] وقتی فارادی می‌گه گذشته‌ها گذشته و نمیشه تغییرش داد، منظورش دقیقاً چه چیزهایی هستن؟ وقتی که کسی توی زمان سفر می‌کنه و پا میذاره روی چمن‌ها و خم می‌کندشون، جنس این کار از جنس اینه که مثلاً بره با یکی از قدیمی‌ها درگیر بشه و بکشدش. امیدوارم خوب توضیح داده باشم. خلاصه اینکه کنارزدن یک شاخه برای من مساویه با عوض‌کردن نظر یک آدم در گذشته یا هر ماجرای دیگه‌ای مربوط به آدم‌ها. و دیدیم که بارها مورد اول اتفاق افتاده...

من که حال کردم. برای من هر اپیزود اون‌جایی شروع میشه که بن وارد صحنه بشه. در این اپیزود مثلاً اون‌جایی بود که لاک سوار ماشین شد و بن مثل خون‌آشام واستاده بود و نگاهش می‌کرد... از این نظر که اون کاکاسیاه قدبلنده رو معرفی می‌کرد اپیزود خوبیه. همین‌طور چیزهایی از ویدمور...

شاهکار. خوشم اومد که تقریباً همین اول کار وضع برگشتن اون‌ها رو مشخص کرد تا نشون بده که قضیه اصلاً به این محدود نمی‌شده و نخواهد شد. حالا باید منتظر بود و دید که اون یارو جدیده که به جک تسلیت گفت کیه، چرا کیت به جک گفت در مورد هارون چیزی نپرسه، چه بلایی سر بن اومده بود، قضیه‌ی جین و اون شکل و شمایل چی بود و...
خیلی حال داد. لاست تنها چیزیه که موقع دیدنش می‌ترسم نگاه کنم چقدر گذشته. چون ممکنه آخرهای اپیزود باشه.

مافوق تصور بود! شاهکار... سکانسی که بن داره جک و سان رو می‌رسونه به اون کلیسا و وسط زرهای جک می‌زنه کنار و عصبانی میشه خیلی عالی بود. تقریباً اولین‌باری بود که بن با این لحن حرف می‌زد. البته یک‌بار هم سر جنازه‌ی گودوین تقریباً سر جولیت داد زد.
اون‌جایی هم که سایر داشت زمین رو چنگ می‌زد که جان لاک رو نجات بده خیلی حال کردم باهاش. قشنگ مرامش رو نشون داد. قضیه‌ی شارلوت و فارادی هم خیلی خوب بود. دیگه... این‌که بابای جک در مورد بن به لاک اون رو گفت هم خیلی به من حال داد :)) یعنی بن کلاً متعلق به خودشه... و معلومه خب چرا اون جزیره رو حرکت داد دیگه. مسائل شخصی!

از تمام اپیزودهای قبلی این سیزن باحال‌تر بود فکر کنم. نویسنده‌های لاست نامردی‌هایی از این قبیل دارن: چیزی رو که مطمئن شدی ازش و نیازی به توضیح نداره برات توضیح میدن و بقیه‌ی چیزها رو کاملاً سرپوشیده باقی میذارن. مثلاً این آخر که طرف گفت اسم من دانیل روسو ئه. هر خری می‌دونست اون کیه.
حالا خدایی... من از اول هم می‌دونستم جین زنده‌ست.

خارق‌العاده. واقعاً شاهکار بود. کلاً توی قسمت‌هایی که محورشون دزمونده خیلی چیزهای مهمی رو نشون میدن. چون مستقیماً به بحث زمان و جزیره مربوط می‌شه. این ویدمور رو بگو...

اپیزود اول از این بهتر بود. ولی خب نمیشه بد باشه. آخرش هم هرچند که معلوم بود قراره کیو ببینیم، ولی ایول!

شاهکار... واقعاً دیوانه‌کننده بود. البته در عین حال خیلی گیج می‌کنه آدم رو. چرا فارادی گفت قانون‌ها روی دزموند اجرا نمیشه؟ یا این قضیه‌ی مرور زمان به صورت فلش‌فلش چیه؟ یعنی زمان تیکه‌تیکه مرور میشه؟ یا اون‌جایی که ریچارد به جان لاک گفت «به‌م گفته بودی» و وقتی لاک گفت نه، گفت «پس خواهی گفت». این هم یه چیزایی رو در مورد ریچارد نشون میده. یعنی انگار همه‌ی زمان‌ها رو دیده. البته از اون طرف گفت دفعه‌ی بعدی که منو ببینی من نمی‌شناسمت. همه‌چیز به هم ریخته. اه...