همه‌ش می‌شه این که خیلی اپیزود خوبی بود و این حرف‌ها. هرچند معلوم بود که جک انتخاب می‌شه آخرش، ولی حال نکردم اصلاً. هرلی بیشتر به مرامش می‌خورد. بن هم دوباره یه چشمه‌هایی رو کرد لعنتی. عالی بود خلاصه. خیلی به آخرش نزدیکیم...

پوسیدم جدی. در مورد ریشه‌ی جیکوب و مرد سیاه‌پوشه. ضمن این‌که معلوم شد اون پسره خود جیکوبه. واقعاً از نظر نمادپردازی و فاز اسطوره‌ای و... لاست مرزهای فرهنگ رو جابه‌جا کرده.

معضل این‌که کوان کدوم‌یکیشونه هم به این روش حل شد، خوشِ ما. اپیزود خوبی بود. حرف دیگه‌ای هم ندارم.
پارلوس دلم برات تنگ شده، اگه این‌جا رو می‌خونی خلاصه.

فعلاً که تئوری و تحقیق رو بی‌خیال شده‌یم و خودمون رو به دست سرنوشت سپرده‌یم. این‌جوری لذت‌بردن از سریال بیشتره. این اپیزود رو هم هفته‌ی پیش دیدم و الآن دقیقاً یادم نیست چجوریا بود، ولی خوب بود. با شخصیت زوئی هم دارم حال می‌کنم.

همه عاشق هیوگو هستن. این آخرش نفهمیدم دزموند چرا لاک رو ناکار کرد. امیدوارم یه ربطی به دنیای موازیش داشته باشه و اون‌طرف هم یه حالی به‌ش بده، فقط مسأله اینه که توی اون دنیا یارو دیگه لاک نیست.
امیدوارم به آرم کنده‌شده‌ی bmw دزموند دقت کرده باشید.

عالیه، بازگشت شکوهمندانه‌ی دزموند به لاست. بی‌شرف توی اون‌یکی دنیا عجب پرستیژی داره. تازگی‌ها با ویدمور هم حال کرده‌م. کاریزمای ردیفی داره.

این رو همون موقع دیدم. یادم نیست زیاد، ولی حتماً خوب بود.

یا عیسی مسیح!
در حال پوست‌کندن پرتقال بودم و با دیدن این اپیزود دستم رو بریدم. با توجه به این‌که جیکوب گفت جزیره مثل اون چوب‌پنبه می‌مونه، غرق‌شدن جزیره باعث گسترش بدی شده؟ منظور آدم‌های توی کشتی از این‌که می‌گفتن شیطان رو می‌بینن چی بود؟ نکته‌ی دیگه اینه که دوگن به سعید و اهریمن به ریچارد گفتن که نذار قبل از این‌که کاری بکنی یک کلمه حرف بزنه. نمی‌دونم معنای سریالیش چیه ولی شاید به قضیه‌ی گفتگو در عوالم بالا اشاره‌ای داشته باشه.
بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم نکنه لاست اون‌قدرها هم که موقع دیدنش فکر می‌کردیم خوب نباشه، ولی همچین اپیزودهایی از حرفی که زدم پشیمونم می‌کنن.

چندتا نکته به ذهنم رسید. اول این‌که اهریمن تأکید کرد نفرت رو به عنوان نیروی پیش‌برنده به کلیر داده، و این دقیقاً خلاف جیکوب و خداست که عشق رو به عنوان این نیرو قرار می‌ده. یه جا هم اومد دست کیت رو بگیره که کیت فقط نگاهش کرد، فکر کنم این مثل لمس‌کردن جیکوب می‌مونه و همون تأثیر رو داره، با این تفاوت که این‌جا خود انسان باید بره طرف اهریمن، و اون‌جا جیکوبه که میاد به طرف انسان.

لاست تمام قصه‌های جهان رو یک‌جا جمع کرده. نمی‌دونم چی می‌شه گفت. تناظری که بین وقایع زندگی بیرون جزیره و زندگی داخل جزیره وجود داره جزو نقاط قوت فیلمنامه‌شونه. فقط تعجب می‌کنم از این استحکام.

این رو خیلی وقت پیش دیدم ولی نمی‌دونم چرا یادم رفته بود بنویسم. قضیه‌ی لشکرکشی اهریمنه. ما که حال کردیم.

خیلی عالی بود. نشون میده که جیکوب چجوری اینها رو از قدیم می‌دیده. بچه‌ی جک هم کلاً جالب بود. بازیگر خوبی رو هم انتخاب کرده بودن. سؤال من اینه که قبل از این‌که شیطان به شکل جان لاک در بیاد، با چه شکلی با کلر در ارتباط بوده.

مسخ‌کننده. توی اپیزودهای این سیزن بیشترین تعداد سؤال رو ایجاد کرد واسه من، و البته تأییدکننده‌ی این مسأله است که خونه جایی بیرون از جزیره است. یه حال اساسی هم که دادن، این بود که بفهمیم جیکوب واسه چی آدم‌ها رو میاورده به جزیره. واقعاً انسان گاهی می‌تونه چه چیزهایی خلق کنه... وقتی به جیکوب و اون فاز تمثیلیش فکر می‌کنم واقعاً می‌خوام سرم رو بکوبم به دیوار.

زیاد هیجان‌انگیز نبود. البته مثل همه‌ی اپیزودهای کندریتم دیگه، منتظر بودم آخرش یه برگ برنده رو کنن که کردن. الآن مسأله اینه که سعید و کلیر چجوری آلوده شدن و این‌ها.

کف‌آور. خیلی حال داد... حجت رو تموم کردن. البته بهتره توی قسمت نظرات در مورد این بحث بشه، ولی به هر حال ظاهر قضیه اینه که انفجار بمب، که انگار جولیت می‌خواسته به‌ش اشاره کنه، باعث شده اینا توی زمان معلق بشن یا مثلاً در دو زمان حضور داشته باشن یا همچین چیزی. حالا عواقبش و این چیزها رو نمی‌دونم... دلیل استفاده‌ی زیاد از قیدهای احتمال اینه که سازنده‌های لاست به هیچ قیدی پایبند نیستن.
کلاً هم شاید چرت گفته باشم، از این برداشت‌های سطحی و این حرف‌ها.

چندتا تیکه‌ی اساسی داشت، یکی جایی که دشمن جیکوب گفت می‌خوام برم خونه، یکی دیدن معبد و اون زن مهمان‌دار و این‌ها. سعی کردم روی اسم‌هایی که می‌گفتن توی معبد یه کم متمرکز بشم بلکه چیزی از توش در بیاد. احتمالاً بعداً در میاد.